جدید ترین اخبار
تلاش

حل مشکلات شهرستان ملارد، نیازمند عزمی جدی و جهادی است

افروز نیوز- (اسماعیل داسدار) سالهاست که شهر ملارد همانند شهرها و شهرستانهای اقماری دیگر تهران، از دردها و رنج های انبوه همسایگی پایتخت رنج برده و علیرغم ارتقاء به شهرستان با جمعیتی قریب به ۴۰۰ هزار نفر همچنان تاوان گزاف پذیرش جمعیت سرریز تهران و کمبود امکانات را می پردازد.

گرچه شهرستان شدن نعمتی است که فرایند آن کاسته شدن از مشکلات مردم این منطقه خواهد بود اما قبل از کمترین پیشرفت، مهاجرتهای جدید کفه محرومیت ها را بیشتر خواهد کرد و توسعه طبیعی یارای پاسخگویی به رشد جمعیت غیر طبیعی را  نخواهد داشت. می دانیم که در میان شهرهای حاشیه ای تهران، شهرستان ملارد از وضعیتی خاص برخوردار است. از سویی وسعت سرزمینی و قابل توجه بودن اراضی خالی از سکنه، دارا بودن توانمندیهای بالقوه و بالفعل در زمینه های کشاورزی، صنعتی، دامداری و قابل توجه بودن سرانه فضای سبز به ویژه در بخش صفا دشت و قابل قبول بودن معدل ۷۴ متر سرانه در سطح شهرستان و نیز وجود زمینه های مناسب توسعه و بالندگی آموزشی، فرهنگی و درمانی و از طرفی دیگر ناموزون بودن بافت جمعیتی و تراکم و انبوهی آن در بخش هایی از شهرستان مانند سرآسیاب و مارلیک و کمبود فضاهای فرهنگی، آموزشی، تفریحی و گرفتاریهای ترافیکی، کمبود فضای پارکینگ، پراکنده بودن صنوف آلاینده (مزاحم) معابر نیازمند تعریض و …. در این مناطق از جمله مشکلات رنج آور شهرستان ملارد است.غالباً مؤلفه مشترک شهرستانهای درگیر با مهاجرت های بی رویه فقدان زیر ساخت است که معلول عدم برنامه ریزی جامع و دوراندیشانه است و البته باید بر این نکته اذغان کرد که بخش قابل توجهی از این ایراد متوجه مسئولان محلی نبوده و ناشی از شرایط کل کشور و اتفاقاتی است که مملکت را در برنامه ریزی و رفع حوائج مختل می نماید و زمانی که مردم روستاها و شهرهای محروم تر در منطقه خویش پایبند نشوند آن وقت شهرهای اقماری کلانشهرها به ویژه شهرهای پیرامون مرکز سیاسی کشور دچار آسیب بیشتری می شوند.

که این آسیب ها فقط در بخش عمران و خدمات شهری خلاصه نمی شوند بلکه قسمت مهمتر آن معنوی یا فرهنگی و آموزشی است که چندان به چشم نمی آید اما اثرات مخرب آن بیشتر از مسایل پیش گفته است. مثلاً در بعد آموزشی امروزه شاهد کلاسهای ۷۴ نفره ای هستیم که دانش آموزان آن غالباً دارای افتراقات زبانی، گویشی و فرهنگی هستند. این عزیزان عمدتاً مهاجرانی از هجده استان کشور هستند که موجب سخت تر شدن تلاشهای مسئولان امر و فرهنگیان عزیز در انجام رسالت تربیتی و آموزشی شده است.

نا برابری جمعیتی با عِدّه و عُدّه بخش انتظامی نیز بدون تعارف ضعف امنیت را موجب می شود و سرقت. فروش مواد مخدر توسط خرده فروشان و مصرف کنندگان، خفت گیری، مزاحمت و … همه آسیب هایی است که بر مشکلات دامن می زند و رفع این معضل همت بیشتر و ایثار و تلاش افزونتری را می طلبد.

وجود ۶۰۰ کارخانه و کارگاه صنعتی و واحدهای کشاورزی و دامداری، مرغداری و ۵ هزار هکتار اراضی کشاورزی، ۸۵۰ هکتار باغ هم نمی تواند پاسخگویی نیاز شغلی بیکاران شهرستان و کاهش نرخ آن شود. البته جمعیت شناور و مهاجر ممکن است از نرخ بیکاران منطقه مبدأ بکاهد اما در حقیقت بدون حل مشکل، آن آمار به این شهرستان منتقل شده است.

از جمله مسایلی که باید به آن پرداخته شده و مورد تحلیل قرار گیرد موضوع انبوه سازی تعاونی ها و احداث مجتمع های مسکونی مهر است. می دانیم که این انبوه سازیها در مقطعی موجب کاهش نرخ مسکن و اجاره بهای آن شد. اما این تاثیر نا پایدار چه سودی را برای شهرستانهایی مانند ملارد بهمراه داشته است. آیا گسیل جمعیتی جدید از مستخدمین دستگاههای موجود در کلانشهرها و دیگران بار جمعیتی بیشتری را به شهرستان تحمیل نمی کند؟

بدرستی نمی شود از کنار این مساله براحتی گذشت و بر مسئولان امراست که قدری بیشتر به این مساله بپردازند و این در حالی است که با احداث ۱۴۵۰۰ واحد مسکن مهر که اگر ضربدر ۴ شود رقم ۵۸۰۰۰ نفر افزایش جمعیت را بهمراه خواهد داشت واقعاً جای تأمل است.جمعیت به خودی خود یک فرصت است و امروزه نیروی انسانی سرمایه ای است گرانبها که در صورت برنامه ریزی صحیح می تواند منجر به تولید ثروت گردد. اما اگر برای آن برنامه و تدبیری درست اتخاذ نگردد جمعیت، نه تنها فرصت نخواهد بود بلکه تبدیل به تهدیدهای فزاینده خواهد شد. خوشبختانه شهرستان ملارد با دارا بودن شهرک های صنعتی و پیشتاز بودن در تولید برخی محصولات منجمله قارچ که رتبه اول را به خود اختصاص داده و چهل درصد این محصول را در کشور به خود اختصاص داده است قابلیت آن را دارد که با توسعه زیرساخت های تولید در بخش صنعت و کشاورزی در آینده ای نه چندان دور پاسخگوی نیازهای شغلی شهروندان شود.

مشکلات دیگری نیز شهر را آزار می دهد که حل هر کدام توانی فوق العاده، روحیه ای خستگی ناپذیر و عزمی جمعی را می طلبد. مثلاً رسیدگی و پاسخگویی به نگرانیهای بخشی از مردم ملارد در خصوص دعوای مالکیت بین کشاورزان و بنیاد و فقدان سند مالکیت است که سالها همانند استخوانی در زخم مردم را گرفتار کرده و تاکنون وعده ها برای حل آن تحقق نیافته است و یا مشکلات کسبه سرآسیاب و بخش های دیگر بخاطر نداشتن سند و قولنامه ای بودن اماکن تجاری و در نتیجه مشکلات مترتب بر صدور جواز کسب و …

البته شک نداریم که پیمودن راه صعب و دشوار قراردادن شهرستان ملارد در جایگاه شایسته و مطلوب نیازمند عزمی جدی و فراگیر و جهادی و اتحاد و هم دلی مردم و مسئولان بوده و بدون کمک های برجسته و قابل توجه استانی امکانپذیر نخواهد بود. ضمن این که باید به این نکته توجه داشته باشیم رشد بودجه و سهم قایل شدن به سه فرمانداری جدید نباید دل ما را خوش کند که قبلاً اعتبار یک شهرستان را دریافت می کردیم و امروز اعتبار سه شهرستان را. بلکه زمانی می توانیم این اعتبارات را موجب تحول در این سه حوزه بدانیم که نسبت اعتبار سه شهرستان روی هم بیش از ده درصد اعتبار کل استان باشد که اگر این نسبت همان ده درصد قبل از شهرستان شدن ملارد و قدس باشد که اتفاق جدیدی نیافتاده است و فقط این ده درصد بین سه شهرستان توزیع گردیده و اگر افزایش ریالی بوده این افزایش در همه شهرستانهای استان و به نسبت رشد تورم و بالا رفتن هزینه ها انجام شده است. به هر حال تلاش و کار در این عرصه نیازمند مدیریتی جهادی و صبورانه است. زیرا مشکلات فراوان است و کاستی ها جز با همت و تلاش مضاعف و تدبیر عالمانه و تلاش مجاهدانه رفع نخواهد شد. به امید آنروز.

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشود