جدید ترین اخبار
شهدای گمنام شهریار

غربت و مظلومیت شهدای گمنام شهر شهریار/دیگر نمی دانیم، چگونه باید گفت تا شنیده شود؟!!!

افروز نیوز- (اسماعیل داسدار) در باب جایگاه بس رفیع شهید و شهادت و قداست گلزارها و یادمان های شهدا می توان مقاله ها و کتاب ها نوشت و البته بسیار سخن ها گفت اما روی سخن در این جا ناظر به مظلومیت شهدا به ویژه شهدای گمنامی است که در شهر شهریار در غربت بی تدبیری مسئولان هستند. اینان گرچه بر روی شناسنامه سنگی شان نوشته شده «شهید گمنام»، اما به راستی که این گمنامی نه تنها باعث بی توجهی به آنان نخواهد شد، بلکه همه آنان را به نام فرزند روح الله می شناسند.اسماعیل داسدار

متاسفانه پس از گذشت چندین سال از دفن ابدان مطهر شهدای گمنام در این منطقه ، هنوز این مکان مقدس با مشکلات فراوانی روبروست به گونه ای که وضعیت کلی محوطه آن چندان در شان شهدای گمنام و پذیرایی از عاشقان و رهروان شهدا نیست و ما از چاپ برخی عکس ها به حرمت شهدا پرهیز می کنیم.

شهدای گمنام به ما یاد‌آوری می‌کنند، کسانی که در راه خدا کشته می‌شوند، در دل و جان مردم حضور خواهند داشت و ما به خود می‌بالیم که این شهدای سرافراز را در کنار خود داریم و به وجود پربرکت آن‌ها افتخار می‌کنیم.

در طی نشست‌هایی که در این خصوص برگزار می‌شود مسئولان هر بار با گفتن هر چه داریم از شهداست، ان‌ شاءالله به زودی این مشکل برطرف خواهد شد جلسه را به اتمام می‌رسانند، اما حکایت هم‌چنان باقیست.

نبود مکان مناسب سقف دار جهت نماز و برگزاری مراسمات مذهبی نیز از دیگر مشکلات اساسی شهدای گمنام شهر شهریار می باشد. نباید مزار شهدا صرفا نمادین و برای برخی مناسبتها باشد بلکه باید مبدا حرکت های فرهنگی با هدف استکبار ستیزی باشد. محل دفن شهدا باید مبدا فعالیت های فرهنگی باشد نه مکانی غیر فرهنگی.

وقتی وارد میدان می شوی، شاید اولین چیزی که توجه شما را جلب کند، صحنه های غیر فرهنگی و گاهی غیر اخلاقی در جوار شهدای گمنام است و یک آبخوری کثیف که از نظر بهداشتی نمیدانیم چه بگوییم. آیا این امکان فراهم نبود که فضای کلی میدان شهدای گمنام شهریار مشرف به امام زاده اسماعیل به گونه ای طراحی شود تا معنویت بیشتری در آن احساس شود؟

محل دفن شهدای گمنام باید محفل عاشقان باشد و از آن بانگ یاحسین به گوش برسد اما از مسوولان شهرستان شهریار سوال می کنم آیا این وضعیت شهدای گمنام روبروی امام زاده اسماعیل شهریار در شان شهداست؟ آیا محیط آن محیطی فرهنگی است؟ آیا نمیشود این مکان را به جایی فرهنگی تبدیل کرد؟آیا کاری انجام شده که بانگ یا حسین از آن شنیده شود؟ این مکان با آن کیوسک خونگیری که خود آن هم جای سوال فراوان است و با آن آب خوری و آن فضا اصلا در شان شهدای گمنام نیست. لذا همین جا از فرماندار و معاونین محترم درخواست رسیدگی به این مسئله را داریم. ما به دنبال هزینه های آنچنانی و تصویب پروژه های میلیاردی برای شهدا نیستیم و همین که تدبیری اندیشیده شود و این محیط از حالت فعلی خارج و به مکانی فرهنگی مبدل گردد سپاسگذار شما خواهیم بود. از شما تقاضا داریم این مکان به افراد فرهنگی سپرده شود تا محیطی فرهنگی و امن پیدا نماید. اما انگار تا به امروز هیچ فریادی اثربخش نبوده است و اتفاقا هیچ مسئولی هم خود را مسئول رسیدگی به وضعیت این عزیران نمی داند. گفتیم و گفتند که عزیزان بنیاد حفظ آثار و ارزشهای دفاع مقدس، بنیاد شهید محترم شهرستان شهریار، شهرداری محترم شهریار و… شما را به خدا ذره ای هم به وظیفه شرعی و قانونی خود عمل کنید. خسته شدیم از جلسات متعدد و مصوبات تکراری و بی نتیجه شماها!!! چرا برای یکبار هم که شده پاشنه ها را مردانه و فارغ از سیستم اداری و کاغذبازی نکشیدید تا دین خود را به شهدای گمنام شهریار ادا کنید؟ با هر کدام که صحبت کردیم، خود را مبری دانستید و دیگری را را متولی امر دانستید، مگر رسیدگی به امور این عزیزان در شرح وظایف شما نیست؟

یعنی رسیدگی به مزار شهدای گمنام شهریار وظیفه بنیاد حفظ آثار و ارزشهای دفاع مقدس نیست؟ یعنی بنیاد شهید شهریار به عنوان متولی، هیچ وظیفه ای در این خصوص ندارد؟ یعنی شهرداری شهریار علیرغم اخذ مصوبات لازم از شورای اسلامی شهر، هنوز هم خود را ملزم به بازسازی محوطه مزار شهدای گمنام نمی داند؟ پس شما در این جلسات و پشت درهای بسته چه می کنید؟

 با اینکه این شهدا به گردن ما خیلی حق دارند، اما متاسفانه برخی ها میزبان خوبی برای این شهدا نبودند و حتی شنیده میشود که در گلباران مزار این شهدای گمنام نیز شرکت نمی کنند. انگار برخی ها فراموش کرده اند این آرامش و امنیتی که داریم، از ایثارگری و جانفشانی های همین شهدا بوده است.

در آخر به این نکته اشاره داریم که آرامشی که امروز بر جامعه ما حاکم است، مدیون شهدای گرانقدر بوده و همه مسئولان و مردم وظیفه دارند، دین خود به آنان را ادا کنند. همه چیز به چشممان عادی نشود، روزها بیاید و برود و یادی از شهدا نکنیم آنقدر در روزمرگیها گم نشویم و خودمان را درگیر حاشیه ها نکنیم که اصل یادمان برود و مواظب باشیم که غرور بیجا ما را از اردوگاه ارزشها خارج نکند.

یادم نمی رود خبرنگاری که توی خیابان عکس شهید همت و شهید آوینی را نشان بچه های مدرسه ای و دانشجوها و حتی نسل زمان جنگ می داد و سوال می کرد اینان را میشناسید و بودند کسانی که هنوز شهید همت را نمی شناختند و شهید آوینی را با شهید چمران اشتباه می گرفتند!حرف از کمبود بودجه و ظرفیت نیست. حرف، درد شهداست. غربت آنان در سرزمینی که جای جایش خونشان ریخته شد تا سرفراز زندگی کنیم. هنوز هم جانبازان در این دیار غریبند، نه در هیچ یک از روزهای سال سراغشان را می گیریم نه دردشان را دوا میکنیم و فقط هفته دفاع مقدس و روز جانباز برای رفع تکلیف سری به آنها میزنیم تا باری از روی دوشمان برداشته شود.

۲ نظر

  1. به نظرتون این جور حرفا زیادی کهنه نشده

    • با سلام
      دوست عزیز؛ نام شهید و شهادت هرگز کهنه شدنی نیست. چه بسا اگر نبود ایثار و جانفشانی شهدای ۸ سال دفاع مقدس، آسایش و آرامش امروز را شاهد نبودیم.
      دوست من؛ شهید گمنامی که هنوز پدر و مادرش به محض شنیدن صدای زنگ بند دلشان پاره می شود و منتظر خبری از گمشده خود هستند، فراموش شدنی است؟؟؟
      و اگر هم امروز امثال شما دوستان آنرا امری کهنه می دانند، غفلت برخی مسئولین و متولیان این حوزه است که راحت بر صندلی خود تکیه زده و فراموش کرده اند لم دادن ایشان بر کرسی مدیریت مرهون خون شهدایی است که در جوانی یعنی شیرین ترین روزهای زندگی برای دفاع از این آب و خاک خود را به خاک و خون کشیدند.
      لطفا کمی منصف باشیم و به همین راحتی در مورد این شهدای عزیز قضاوت نکنیم و جمله آخر اینکه؛ شهید هرگز فراموش شدنی نیست و ارج و مرتب آن هرگز ربطی به جناح بازی های سیاسی و برهه خاصی از زمان ندارد.

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشود