جدید ترین اخبار
شهدای گمنام شهریار

مزار سرداران بی پلاک در سایه بی توجهی مسئولین شهریار!!!

افروز نیوز- (پرویز امینی) فرزندش را که از زیر قرآن عبور داد و با دستان خودش سربند ”یا زهرا” بر پیشانی دلبندش بست و روانۀ دفاع از اسلام و وطن کرد، از همان روز خود را آماده ندیدنش کرده بود. از “ام وهب” شاگرد ممتاز مدرسه عاشورا آموخته بود که نباید هدیه در راه خدا را پس گرفت.

مادر شهید گمنام خوب می داند که برای مادران ایرانی شهید، شهید است و همه او را فرزند خود می دانند. مادر شهید گمنام خوب می داند که برای مادر ایرانی فرقی ندارد پلاک بر گردن شهید باشد یا نباشد. نام و نشانی دارد یا ندارد. آنان هرگاه شهید گمنامی در دیارشان تشییع شده و به خاک سپرده می شود او را با جان و دل پذیرا هستند.پرویز امینی

پس مادر شهید گمنام خیالش راحت است که فرزند شهیدش هر کجا که قدم بگذارد و به خاک سپرده شود، همه آن شهید را فرزند و برادر خود می دانند. برای او آنچنان مراسم باشکوهی شکل می گیرند که انگار همه او را می شناختند. آری همه او را می شناسند. او فرزند روح ا… است و برای دفاع از دین، خاک و ناموس همین مردم جانفشانی کرد. پس زینت گمنامی بر نام شهید، غربت او را بی معنا کرده و همگان او را تکه ای از وجود خود می دانند. مقدمش را گرامی داشته و او را مسافر در ره مانده از خانواده و عشیرۀ خود می پندارند.

و اما بعد…

مرسوم است پس از مراسم خاکسپاری نیز ادارات و نهادهای مختلف برای تجدید پیمان با شهدا و فرهنگ سازی و آشنا نمودن نسل جدید با فرهنگ شهادت و دفاع مقدس، برنامه هایی برای فراموش نشدن فلسفۀ شهادت تدوین نموده و تا برهه ای از زمان و به بهانه های مختلف بر سر مزار شهدای گمنام حاضر می شوند تا شهدای گمنام به تعبیر خودمانی احساس غربت نکنند.

اینجا شهریار است و صدای ما را از روبروی بارگاه امامزاده اسماعیل (ع) که مشرف به مزار شهدای گمنام است، می شنوید. اینجا وضعیت به گونه ای است که انگار این ۵ شهید گمنام بعد از خاکسپاری به دیاری غریب تر وارد شده اند. گویی از بهشت فاو جدا شده اند تا غبار غربت شهریار و سردی و تاریکی ناشی از بی توجهی مسئولین و متولیان امر بر آنها سایه بیندازد و این بدان معنی است که  ما نتوانستیم حرمت میهمان را آنگونه که باید نگه داریم. کافی است دلتان بگیرد و به قصد زیارت به مزار شهدای گمنام سری بزنید، بوی غربت را از دور احساس می کنید و به عنوان یک شهریاری عرق شرم و خجالت بر پیشانی تان لانه می کند و با خود می گویید: “این رسم مهمان نوازی نیست.”

سالهاست ما این مکان مقدس را با آتلیه اشتباه گرفتیم و در طول سال و ایام گلباران مزار شهدا، ژست های آنچنانی گرفتیم و بسیار دوست داشتیم تا همزمان با قرار دادن شاخه گل روی مزار، فلش دوربین ها عکس های یادگاری مان را ثبت کنند تا در صورت لزوم به عنوان عملکرد به تصویرشان بکشیم. شهدای گمنام برای جانفشانی از دیگر همرزمان خود سبقت می گرفتند و در عوض ما برای قرار گرفتن در لنز دوربین عکاسان سبقت می گیریم. یعنی تمام وظیفه ما در قبال شهدای گمنام در همین گلباران و عکسهای یادگاری خلاصه می شود؟

این جفا در حق شهداست که فکر کنیم این سبکبالان به دنبال گنبد و بارگاهند، خیانت است که فکر کنیم شهدا به دنبال زینت و زیور و سنگ قبر گران قیمتند. اما بپذیریم که ندایی از درون ما را به شکوه و گلایۀ مادر شهید در قیامت هشدار می دهد که: این چه رسم مهمان نوازیست…؟

و براستی منو تو چه پاسخی برای مادران شهدای گمنام داریم؟ بارها و بارها در سایت ها و جراید منطقه از غربت شهدای گمنام شهریار گفته شد و نوشته شد و بسیاری فریاد برآوردند که: شهدای گمنام شهریار را از غربت برهانید!!!

اما انگار تا به امروز هیچ فریادی اثربخش نبوده است و اتفاقا هیچ مسئولی هم خود را مسئول رسیدگی به وضعیت این عزیران نمی داند. گفتیم و گفتند که عزیزان “بنیاد حفظ آثار و ارزشهای دفاع مقدس، بنیاد شهید محترم شهرستان شهریار، شهرداری محترم شهریار و…” شما را به خدا ذره ای هم به وظیفه شرعی و قانونی خود عمل کنید. خسته شدیم از جلسات متعدد و مصوبات تکراری و بی نتیجه شماها!!! چرا برای یکبار هم که شده پاشنه ها را مردانه و فارغ از سیستم اداری و کاغذبازی نکشیدید تا دین خود را به شهدای گمنام شهریار ادا کنید؟ با هر کدام که صحبت کردیم، خود را مبری دانستید و دیگری را را متولی امر دانستید، مگر رسیدگی به امور این عزیزان در شرح وظایف شما نیست؟

یعنی رسیدگی به مزار شهدای گمنام شهریار وظیفه بنیاد حفظ آثار و ارزشهای دفاع مقدس نیست؟ یعنی بنیاد شهید شهریار به عنوان متولی، هیچ وظیفه ای در این خصوص ندارد؟ یعنی شهرداری شهریار علیرغم اخذ مصوبات لازم از شورای اسلامی شهر، هنوز هم خود را ملزم به بازسازی محوطه مزار شهدای گمنام نمی داند؟ پس شما در این جلسات و پشت درهای بسته چه می کنید؟ خروجی جلسات شما به همان خوردن چای و بیسکویت خلاصه می شود؟ حتما در ازای حضور در این جلسات آبکی مطالبه حق جلسه هم می کنید؟

شما را به خدا برای یکبار هم که شده با افکار عمومی صادق باشید و اگر در این حوزه از دستتان کاری بر نمی آید، رک، شفاف و صادقانه بگویید تا همه تکلیف خود را در این زمینه بدانند.

وقتی دستگاههای متولی به وظیفه خود عمل نمی کنند، فکری دیگر باید…

علی ایحال به نقطه ای رسیده ایم که دستگاههای متولی ذره ای دلسوزی در این زمینه نمی کنند و تمام همت شان به پشت همان درهای بسته جلسات و روی کاغذ خلاصه شده است ولذا فکر دیگری باید کرد و هر چه سریعتر شهدای گمنام شهریار را از غربت رهانید.

وقتی بیناد شهید شهریار و بنیاد حفظ آثار دفاع مقدس خود را متولی این کار نمی دانند، وقتی شهرداری شهریار علیرغم در دست داشتن بودجه مصوب، سنگفرش کردن خیابان تعاون (ضلع شمال میدان حافظ) آنهم با هزینه چند میلیاردی را در اولویت قرار می دهد و از بازسازی و ساماندهی این مرکز سر باز می زند و بهانه می کند که پول ندارد، چاره کار چیست؟ آیا باید دست روی دست گذاشت و این مکان مقدس را به همین حالت رقت بار رها کرد؟

چاره کار ورود مستقیم و جهادی حجه الاسلام و المسلمین سالمی امام جمعه محترم شهریار به عنوان ریاست شورای فرهنگ عمومی شهریار که همواره در خطبه های نماز جمعه و دلسوزانه بر حفظ ارزشهای شهدا تاکید داشته اند، احساس می شود.

چاره کار ورود مستقیم و جهادی دکتر ناجی فرماندار ساعی و ارزشی شهرستان شهریار به عنوان نماینده عالی دولت و ریاست شورای تامین شهرستان، احساس می شود.

چاره کار ورود مستقیم و جهادی سرهنگ یامینی فرمانده محترم سپاه ناحیه شهریار، احساس می شود تا این عزیزان در یک کار گروهی، اقدامی عاجل برای ساماندهی و تغییر وضعیت مزار شهدای گمنام شهریار نمایند و به خواسته مغفول و چندین ساله افکار عمومی لبیک گویند.

جابجایی کانکس واحد انتقال خون شهریار که به لحاظ جانمایی نامناسب، عملا مزار شهدای گمنام را تحت الشعاع قرار خود داده و آنرا از منظر عمومی خارج کرده است، امری ضروری به نظر می رسد. عوامل این واحد علاوه بر مزاحمت فیزیکی کانکس مذکور، بخشی از این منطقه را هم به شستشوی روزانه خودروی پراید خود اختصاص داده اند و وضعیت بهداشتی این مکان را از آنچه هست بغرنج تر می کنند. شایان ذکر است طی گفتگویی که با علی مهدور ریاست شورای اسلامی شهر شهریار داشتیم وی متذکر شد که علیرغم تخصیص زمین در نقطه ای دیگر از شهر، واحد انتقال خون از جابجایی امتناع می کند و از رفتن سر باز می زند.

متاسفانه وضعیت بهداشتی در این مکان اصلا مساعد نیست و نمونه بارز آن همین تصویر مربوط به آبخوری است که می بینید و همچنین استقرار دائمی معتادین عفونی که هر یک این مکان را امن ترین خوابگاه و استراحتگاه خود می دانند.

از سویی، وقتی از پرداختن به فعالیت های فرهنگی در این مکان غفلت می شود، متاسفانه سکوهای اطراف این مزار محل قول و قرار و گپ و گفت های عشاق و عشوه های مستانه شان شده است. متاسفانه امروز در هر گوشه از این مرکز شاهد چنین حرکات زشت و زننده ای هستیم. در حالیکه انتظار می رود فضای این مرکز طوری طراحی شود که علاوه بر حفظ ارزش و جایگاه شهدای گمنام، محلی برای اجرای برنامه های فرهنگی و مذهبی باشد. یعنی بتوان در آن به برگزاری ادعیه و دیگر مناسبت های فرهنگی را برای عموم در نظر گرفت.

البته این فقط می تواند گوشه ای از فعالیت های فرهنگی و مذهبی در این مکان ارزشی باشد که قطعا با تغییر فیزیکی محوطه آن، معبری مثبت و ارزنده برای دیگر فعالیت های گردد تا انشاا… با ترویج فرهنگ ناب اسلامی، از شرمندگی شهدای گرانقدر در آییم.

امید است امام جمعه محترم شهریار، فرماندار محترم شهرستان و فرماندهی محترم سپاه ناحیه شهریار با تشریک مساعی و مجاب نمودن دستگاههای متولی، شهروندان شهرستان شهریار را از شرمندگی شهدای گمنام خارج نمایند.

در پایان ذکر این نکته ضرورت دارد حال که آنها بزرگی کردند و شهر ما را با قدوم خود آذین بستند، بیاییم ماهم لایق این بزرگی باشیم.

یک نظر

  1. فریبا امیراسکندری

    سلام و درود

    جناب امینی تشکر از حس وظیفه شناسی و در حقیقت حس انسان دوستیتان ، کلامتان بسیار تاثیر گذار بود ، ولی می دانید در ما اندازه ی تاثیر گذاری چه اندازه هست …تا وقتی که این صفحه خاموش می شود و من به سمت مسئله ی تاثیرگذار دیگری می روم ، مثلا : فردا مهمان دارم ، چی باید بپوشم و چی بپزم !!!!! …….ما موجودات عجیب و فراموشکاری هستیم و باید کسی مرتب در گوشمان بگوید ….با عرض معذرت با گفتن هم نمی شود باید کسی مرتب گوشمان را بپیچاند که ایران بعد انقلاب یعنی : شهید …یعنی آزاده …یعنی جانباز

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشود