شهدای گمنام

مسئولین شهر شهریار در خواب و شهدای گمنام در غربت/باز باران با دل خون می‌چکد بر قبر بی‌نام

افروز نیوز- (اسماعیل داسدار)، دوستان میگن از شهدای گمنام بگو آخه اگه چیزی بگم داد بعضی ها در میاد شاید خوششون نیاد، آخه خبری نیست! شهردار که نمی یاد!! معاونینشم که نیستند!! شورا چی؟ نه اینها هم نیستند!! مسوولان دیگر هم که… اصلا مسئول شهدای گمنام شهر شهریار کیه؟

پس بی خیال شین به من گیر ندین اینقدر. بذارین به کار و زندگیمون برسیم!! حالا اگه بودن یه چیزی! عکاسی بود، دوربینی بود، میشد چفیه انداخت دور گردن و رفت عکس یادگاری گرفت! اما حالا که این داستانها نیست، پس بی خیال شیم بره!!

اما از طرفی هم که نمی شه غربت رو دید و چیزی نگفت. میشه؟ اینهمه غربت رو ببینی و سکوت کنی؟؟ مگه نه اینه که ‌ باید مقبره شهدا نقطه عطف برنامه های مذهبی باشد و نباید دچار غربت شوند. از مسئولان شهر شهریار سوال میکنم آیا این وضعیت موجود شما رو آزار نمیده؟ سخن از شهدا، سخن از همه ایستادگی، حیثیت و عزت و شرافت ملی و دینی ماست و این مدعا، به واقع ترجمان سخن امام خمینی (ره) است که فرمود “شهید نظر می کند به وجه الله”داسدار

دقیقا از همین روست که سخن امروز امام خامنه ای(مدظله العالی) نیز این است که ” زنده نگهداشتن یاد شهدای انقلاب باعث تداوم حرکت انقلاب است.”

به راستی که امروز مزار و گلزار شهدا ، میعادگاه عاشقان راه شهادت و بندگی است و به تعبیر زیبای امام امت(ره) “همین‌ تربت‌ پاک‌ شهیدان‌ است‌ که‌ تا قیامت‌ مزار عاشقان‌ و عارفان‌ و دارالشفای‌ آزادگان‌ خواهد بود.”

در باب جایگاه بس رفیع شهید و شهادت و قداست گلزارها و یادمان های شهدا می توان مقاله ها و کتاب ها نوشت و البته بسیار سخن ها گفت اما روی سخن در این جا ناظر به مظلومیت شهدا به ویژه شهدای گمنامی است که در شهر شهریار در غربت بی تدبیری مسئولان هستند. اینان گرچه بر روی شناسنامه سنگی شان نوشته شده «شهید گمنام»، اما به راستی که این گمنامی نه تنها باعث بی توجهی به آنان نخواهد شد، بلکه همه آنان را به نام فرزند روح الله می شناسند.

متاسفانه پس از گذشت چندین سال از دفن ابدان مطهر شهدای گمنام در این منطقه ، هنوز این مکان مقدس با مشکلات فراوانی روبروست به گونه ای که وضعیت کلی محوطه آن چندان در شان شهدای گمنام و پذیرایی از عاشقان و رهروان شهدا نیست و ما از چاپ برخی عکس ها به حرمت شهدا پرهیز می کنیم.

شهدای گمنام به ما یاد‌آوری می‌کنند، کسانی که در راه خدا کشته می‌شوند، در دل و جان مردم حضور خواهند داشت و ما به خود می‌بالیم که این شهدای سرافراز را در کنار خود داریم و به وجود پربرکت آن‌ها افتخار می‌کنیم.

در طی نشست‌هایی که در این خصوص برگزار می‌شود مسئولان هر بار با گفتن هر چه داریم از شهداست، ان‌ شاءالله به زودی این مشکل برطرف خواهد شد جلسه را به اتمام می‌رسانند، اما حکایت هم‌چنان باقیست.

نبود مکان مناسب سقف دار جهت نماز و برگزاری مراسمات مذهبی نیز از دیگر مشکلات اساسی شهدای گمنام شهر شهریار می باشد. نباید مزار شهدا صرفا نمادین و برای برخی مناسبتها باشد بلکه باید مبدا حرکت های فرهنگی با هدف استکبار ستیزی باشد. محل دفن شهدا باید مبدا فعالیت های فرهنگی باشد نه مکانی غیر فرهنگی.

وقتی وارد میدان می شوی، شاید اولین چیزی که توجه شما را جلب کند، صحنه های غیر فرهنگی و گاهی غیر اخلاقی در جوار شهدای گمنام است و یک آبخوری کثیف که از نظر بهداشتی نمیدانیم چه بگوییم. آیا این امکان فراهم نبود که فضای کلی میدان شهدای گمنام شهریار مشرف به امام زاده اسماعیل به گونه ای طراحی شود تا معنویت بیشتری در آن احساس شود؟شهید گمنام

محل دفن شهدای گمنام باید محفل عاشقان باشد و از آن بانگ یاحسین به گوش برسد اما از مسوولان شهرستان شهریار سوال می کنم آیا این وضعیت شهدای گمنام روبروی امام زاده اسماعیل شهریار در شان شهداست؟ آیا محیط آن محیطی فرهنگی است؟ آیا نمیشود این مکان را به جایی فرهنگی تبدیل کرد؟آیا کاری انجام شده که بانگ یا حسین از آن شنیده شود؟ این مکان با آن کیوسک خونگیری که خود آن هم جای سوال فراوان است و با آن آب خوری و آن فضا اصلا در شان شهدای گمنام نیست. لذا همین جا از فرماندار و معاونین محترم درخواست رسیدگی به این مسئله را داریم. ما به دنبال هزینه های آنچنانی و تصویب پروژه های میلیاردی برای شهدا نیستیم و همین که تدبیری اندیشیده شود و این محیط از حالت فعلی خارج و به مکانی فرهنگی مبدل گردد سپاسگذار شما خواهیم بود. از شما تقاضا داریم این مکان به افراد فرهنگی سپرده شود تا محیطی فرهنگی و امن پیدا نماید.

با اینکه این شهدا به گردن ما خیلی حق دارند، اما متاسفانه برخی ها میزبان خوبی برای این شهدا نبودند و حتی شنیده میشود که در گلباران مزار این شهدای گمنام نیز شرکت نمی کنند. انگار برخی ها فراموش کرده اند این آرامش و امنیتی که داریم، از ایثارگری و جانفشانی های همین شهدا بوده است.شهدای گمنام

در آخر به این نکته اشاره داریم که آرامشی که امروز بر جامعه ما حاکم است، مدیون شهدای گرانقدر بوده و همه مسئولان و مردم وظیفه دارند، دین خود به آنان را ادا کنند. همه چیز به چشممان عادی نشود، روزها بیاید و برود و یادی از شهدا نکنیم آنقدر در روزمرگیها گم نشویم و خودمان را درگیر حاشیه ها نکنیم که اصل یادمان برود و مواظب باشیم که غرور بیجا ما را از اردوگاه ارزشها خارج نکند.

یادم نمی رود خبرنگاری که توی خیابان عکس شهید همت و شهید آوینی را نشان بچه های مدرسه ای و دانشجوها و حتی نسل زمان جنگ می داد و سوال می کرد: “اینان را میشناسید؟” و بودند کسانی که هنوز شهید همت را نمی شناختند و شهید آوینی را با شهید چمران اشتباه می گرفتند! حرف از کمبود بودجه و ظرفیت نیست. حرف، درد شهداست. غربت آنان در سرزمینی که جای جایش خونشان ریخته شد تا سرفراز زندگی کنیم. هنوز هم جانبازان در این دیار غریبند، نه در هیچ یک از روزهای سال سراغشان را می گیریم نه دردشان را دوا میکنیم و فقط هفته دفاع مقدس و روز جانباز برای رفع تکلیف سری به آنها میزنیم تا باری از روی دوشمان برداشته شود.

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشود