نقاب رنگی

وقتی که همه نقابِ رنگی دارند

چند رباعی از: سهیلا مولاوردی

سهیلا مولاوردی

صبحی که تو باشی و خدا می خواهم

تنهاییِ  بی سر و صدا می خواهم

ایمان و خیال های پنهانی را

کنجِ دلِ خود جدا جدا می خواهم

___________________

گرما زده ام، نسیمِ صحبت لطفا”

شب ها دوسه جرعه ی محبّت لطفا”

سهمِ همه را به موقعش پخش کن و

ای زندگی ، آسیا به نوبت لطفا”

___________________

از پنجره های بسته باید ترسید

از عشق سبد سبد گل وحشت چید

هرگز به دروغ و فتنه اش دل ندهم

تا کور شود هر آنکه نتواند دید

__________________

بازیچه نشو که عشق دردآلود است

احساسِ درون سینه ات نابود است

جرات کن و با خنده بگو “دور شوید،

راهِ هیجان و سادگی مسدود است”

__________________

ای کاش درون قبر می آسودم

تردید گره خورده به تار و پودم

احساس همه برای من معنا داشت

ای کاش کمی فکر خودم هم بودم

__________________

رویا و من و دو چشم خواب آلوده

عشق و نفسِ تنگ و دلی فرسوده

دنبال چه چیز گشته ای کنجِ امید؟

تا بوده عزیز من همین ها بوده

__________________

این سینه شرایط اش کمی بحرانی ست

دلسردیِ بی بهانه اش پنهانی ست

وقتی که همه نقابِ رنگی دارند

در پیله ی ناباوری اش زندانی ست

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشود